“Lacrima:” Başkalarının zamanıyla kuşanmak*
Oyunun sonlarına doğru Marion, inci işlemelerinin ağırlığıyla biçimi bozulan kumaşa dikkatle buhar uyguluyor. Maud Le Grevellec’in ellerini izlerken ben de geriliyorum. Küçük bir dikkatsizlik, günlerdir üzerinde çalışılan kumaşı mahvedebilir. Marion’un ölçülü hareketlerinde ustalığın güveniyle hata yapma korkusu buluşuyor. Yaklaşık üç saatlik gösterimden aklımda kalan en güçlü anlardan biri bu. Lüks bir giysinin ardındaki zahmet hakkında bilgi edinmekle kalmıyor, kumaşın başındaki gerilimi bir süreliğine paylaşıyoruz.
Caroline Guiela Nguyen’in yazıp yönettiği Lacrima’yı 22 Ekim 2026’da, 30. İstanbul Tiyatro Festivali’nin açılışında, Zorlu PSM Turkcell Sahnesi’nde izledim. Strazburg Ulusal Tiyatrosu’nun yaklaşık 175 dakikalık yapımı, bir İngiliz prensesinin gelinliği için Paris’teki moda evinden Alençon’daki dantel ustalarına, Mumbai’deki nakış işçilerine uzanan üretimi anlatıyor. Birbirini tanımayan insanlar aynı teslim tarihine bağlanıyor. Prenses için düğün, moda evi için prestij anlamına gelen iş, çalışanlar için uzayan mesailer ve ertelenen ihtiyaçlar demek. Üstelik aynı takvimin herkesten istediği fedakârlık aynı değil. Bir insanın birkaç saatlik ihtişamı için başkalarının hayatından ne kadar zaman satın alınabilir?
Devamı: [tam metin →]
* Yıldız, T. (2026). “Lacrima:” Başkalarının zamanıyla kuşanmak. Tiyatro Tiyatro Dergisi. https://tiyatrodergisi.com.tr/lacrima-baskalarinin-zamaniyla-kusanmak/ (Erişim tarihi: 25 Ekim 2026)

Yorumlar